Pasen kan mij gestolen worden

Daar zit ik dan, met mijn kopje koffie in de keuken. Met mijn stoel bij de deur die ik open heb gezet zodat ik een beetje zon op mijn benen krijg.

Het is stil in huis. Hier geen paaseitjes verstoppen voor kinderen, geen luxe paasontbijt met het gezin, geen ontbijtje op bed met een geliefde, geen barbecue in de tuin, niet lekker relaxen met de fam. Hier is het een dag zoals alle andere dagen. Een lang weekend, tja, het zal vele mensen vast blij maken, maar ik zou niet weten wat ik allemaal in mijn eentje moet doen om het ‘gezellig’ te maken. Een enorm paasontbijt lijkt mij enig, maar ik word wel met de dag dikker. Ik leef al twee weken van eetmoment naar eetmoment. De eerste hap van een broodje ei, terwijl ik ondertussen al denk aan mijn snack, de paaseitjes die ik ga verorberen en wat ik voor de lunch ga eten. Mijn weegschaal negeer ik maar even de komende weken. Die ontkenningsfase gaat mij tot nu toe prima af.

Fietsen, wandelen, skaten, om toch even wat frisse lucht te krijgen, wat mensen zien op straat, ook al zijn het vreemden. Dat kan, maar uiteindelijk kom je toch weer terug in een leeg huis. In een leeg, stil huis waar ik alleen met mijzelf grapjes kan maken en alleen met mijzelf discussies kan voeren over wat er nu weer gegeten moet worden en welke serie het wordt op Netflix. De keuzestress is real de laatste tijd. Alles duurt een eeuwigheid.

Man, man, man. Het is toch echt een gek gevoel deze soort-van-lockdown situatie. Ook wanneer je geen übersociaal mens bent en heel goed op jezelf kunt zijn.


Ik mis een partner. Een maatje, een geliefde. Iemand die gek kan worden van mijn keuzestress en daarom maar kiest wat er gegeten wordt in de avond. Iemand die gek wordt van mijn geklaag en mij adviseert om niet elk uur op Nu.nl het nieuws te checken. Een partner die een grapje maakt over dat ik heel de dag op mijn luie reet zit, terwijl ik wel klaag over dik worden. Een geliefde die een arm om mij heen slaat en zegt ook van mij te blijven houden als mijn gezicht op standje chagrijnig staat. Een maatje met wie ik een nieuw recept kan uitproberen in de keuken, wat vervolgens zeer waarschijnlijk finaal misgaat.

Een kus, het vastpakken van mijn hand terwijl we een thriller kijken, de afwas doen, ik op mijn computer aan het editen aan de eettafel, terwijl hij zit te gamen op de bank. Een wandeling langs het water, een pak koekjes samen opeten, geïrriteerd raken over dat de ander niet op tijd de vuilnisbak vervangt. Een grapje die niet lekker valt, hij die mijn piano-oefeningen niet meer kan aanhoren, een grap die zorgt voor buikpijn van het lachen, een liefdevolle blik in de ogen die zegt, dit en niets anders. Ik mis het allemaal en in deze gekke periode nog veel meer dan anders.

En dan hebben we nog het gebrek aan motivatie om heel veel uit je tijd te halen. Lenteschoonmaak, que? Kasten opruimen, boeken ordenen, creatief doen met kurk, sporten met een coach via Insta-live, bloemen verpotten, hardlopen, een mega to-do lijst maken. Hier in huis gebeurt er maar weinig. Ik weet ook niet waar andere mensen die energie en motivatie vandaan halen. Ik vind het knap. Wanneer ik mijn oefeningen op de piano moet doen is er sprake van heel veel uitstelgedrag. Eerst een kopje koffie, nog even op Insta, die video op Youtube bekijken, loopje naar de keuken (om te kijken wat ik nu weer kan eten), staren naar de hardlopers buiten. Er is altijd wel wat anders te doen wat net iets interessanter is.

De eerste week deelde ik ook van die inspirerende quotes. Dat je vooral deze tijd kunt gebruiken om dingen te doen waar je nooit aan bent toegekomen zoals dromen en plannen uitwerken, maar daar kwam ik al snel op terug. Je kunt namelijk ook gewoon helemaal nergens zin in hebben, verveeld zijn en het allemaal even niet weten. En dat is ook oké. Je mag het allemaal even kut vinden.

En uiteindelijk zitten we natuurlijk in hele heftige situatie en zijn er mensen die het veel zwaarder hebben dan ik. Dat is zeker waar. Dus het is sowieso belangrijk om het allemaal te relativeren.

Dit is hoe ik het ervaar op micro-niveau. In mijn wereld, mijn gedachten, mijn huis.

Hoe ervaar jij deze situatie?

Liefs,
Nadia

2 thoughts on “Pasen kan mij gestolen worden

  • Reply Anouk 11 april 2020 at 13:01

    Ik ervaar het helemaal hetzelfde! Ik ben eeuwig al single en kan prima dingen alleen… Zit zelfs al een tijd door ziekte thuis. Voor mij weinig veranderd zal je denken…. Maar toen was nog niks echt verplicht of verboden. Het gaat allemaal prima, maar ik wil ook zoooo graag weer ff gewoon lekker kletsen en lunchen. Spontaan samen eten. Onder de mensen zijn. Telefonie vervangt dat niet. Wij hebben ook gewoon mensen dichtbij nodig, en aanrakingen #huidhonger. Ik wil ook een partner. Ik wil naar buiten. Soms heb ik ook nergens meer zin in. Gelukkig heb ik mijn bleh-dagen gehad en zit ik nu weer in een stijgende lijn… Einde dagboek 🤣

    • Reply Nadia Blokland 14 april 2020 at 21:33

      Hoi Anouk,

      Wat vervelend dat je vanwege ziekte al lange tijd thuis zit. Zo herkenbaar wat je schrijft en inderdaad, ik heb dan even een baaldag (of baaldagen) en daarna gaat het weer beter. Pieken en dalen, zo is het leven. Toch is het is nu echt een ander gevoel. Hopelijk kunnen we snel weer terug naar het ‘normale’ leven. 🙂

      Sterkte de komende tijd.

      Groetjes Nadia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.