Hallo leven!

Geboren op bewogen grond, ter wereld kwam het kind. Tabula Rasa. Spoedig op weg naar het beloofde land. Een nieuwe start. De reis was lang en niet zonder treurnis, maar overleven deed zij. Net als de lotgenoten. Een band gesmeed. Dit is onze reis. Hoe ver jullie ook zullen gaan, verbonden zal ik blijven. Verbonden door ons verhaal. De bron. Nu heeft lot bepaald het verhaal afzonderlijk voort te zetten. Hallo leven!

Genoodzaakt het hoofdstuk te sluiten. Vaarwel lotgenoten. Dankbaar voor de tijd jullie mijn familie te noemen. Verhalen gedeeld in woorden en emoties. In tranen en lachen. Details in vergetelheid, emoties tot in de eeuwigheid. Sluit ik mijn ogen reis ik terug naar de bron. Alsof de jaren niet verstrijken. Maar tijd vervormen is een illusie. Een Utopische gedachte. Hallo leven!

Gearriveerd op bestemming. Aanschouw de zonneschijn achter het gordijn van tranen is wat zij dachten. Omarmt met liefde, getroost met warmte. Dit zijn nu mijn ouders. Zij hebben lief en ik zal leren liefhebben. Hallo leven!

Een sprong in de tijd. De rimpels aanwezig, een grijze gloed zichtbaar op het hoofd. Ook in deze dimensie de reis lang en niet geheel zonder treurnis. Wel met kennis, ervaringen en belevenissen achter de rug. De rugzak halfvol, voldoende ruimte voor wat komen zal. Op zoek naar de bron, die wordt gedefinieerd door het hart.

Hallo leven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.