Mijn haat-liefdeverhouding met Tinder

Wat is dat toch met die App? Het lijkt net een knipperlicht relatie. Het ene moment ben ik als een gek aan het swipen en klikken om het vervolgens weer helemaal zat te zijn, de app te verwijderen, mijzelf te verbieden het ooit nog te downloaden en prompt een paar weken heb ik weer op installeren geklikt in de Google Play Store. Why, why, why… Het is een vicieuze cirkel jongens…

Zelf weet ik ook niet zo goed waarom ik het elke keer doe. Aan de ene kant wil ik helemaal niet digitaal iemand ontmoeten en aan de andere kant is het wel lekker makkelijk en veilig via zo’n app. Het is ook een struggle met mijzelf omdat ik aan de ene kant helemaal geen relatie wil met alle rompslomp die erbij komt kijken, maar aan de andere kant wel af en toe een maatje, een partner mis voor de gezelligheid, het wijntje op vrijdag om het weekend in te luiden en om lekker huiselijk te doen samen.

Mijn geschiedenis met Tinder
Ja ja, ik ben ondertussen al zo’n 6 á 7 jaar bekend met de app, misschien zelfs langer. Bizar eigenlijk. Het begon allemaal toen mijn eerste serieuze relatie (met samenwonen en al) voorbij ging. Mijn toenmalige vriend leerde ik trouwens ook via een datingsite kennen. Via Good old Lexa. Ik was toen denk ik een jaar of 20. Maargoed, terug naar Tinder. Mijn relatie was voorbij en dacht goh, misschien moet ik Tinder eens voor de leuk downloaden. Ik zat er bekant een week op en raakte aan de praat met iemand, laten we hem mister X noemen. Mister X was lekker normaal, leuk om te zien, gezellig om mee te praten en al redelijk snel gingen we over van Tinder naar Whatsapp. Is toch leuker met al die emoji’s. Na een aantal dates werd het serieuzer en voor we het wisten waren we twee jaar verder. Achteraf gezien hadden we het denk ik eerder moeten en kunnen stoppen. Niet dat de relatie heel slecht was, maar het was ook niet geweldig. We waren zeker niet de ware voor elkaar. Nu ben ik alweer zo’n twee jaar vrijgezel en af en toe heb ik die drang naar swipen. Net een verslaving. Ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk. Waarom doe ik het dan vraag je je af?

Digitaal versus real life
Wat ik lastig vind op mijn leeftijd is het ontmoeten van nieuwe mensen. Je hebt op een gegeven moment je eigen wereldje gecreëerd. Je vriendinnen, werk, familie en je legt niet zo snel meer nieuwe contacten. Daarnaast sta ik ook niet meer elke week in de disco met mijn heupen te schudden dus ja, waar ontmoet je dan iemand? Ik als eeuwige romanticus heb hele liefdesscenario’s bedacht als het gaat om het ontmoeten van de ware, maar de realiteit is toch net wat anders. Hoe ik het graag zou zien? Op een dag doe ik boodschappen en bots tegen iemand aan. Vervolgens komen we elkaar een paar keer tegen in een ander pad en elke keer als onze blikken elkaar kruisen ontstaat er een vonk. Je gelooft het niet, maar bij de kassa staan we achter elkaar. Verse groenten, pastasaus, fruit, wijntje. Alles voor een lekker etentje staat op de band en op weg naar de uitgang raken we aan de praat, lachen wat en stelt een van de twee voor om te koken voor de ander… en dat is het begin van een prachtige relatie. Wel erg specifiek deze fantasie, maar ik zou je dan weer niet kunnen vertellen hoe hij eruitziet. Geen idee met wat voor type ik zal eindigen.

In ieder geval, het is best moeilijk om nieuwe mensen te ontmoeten en daarnaast word ik ook bijna niet benaderd door mannen (zal wel iets te maken hebben met het feit dat ik niet toegankelijk en benaderbaar ben) dus dan is een datingapp natuurlijk wel een uitkomst. Ik had tot een paar weken terug Tinder, Happn, Inner Circle en Pancake. Te veel apps, er gebeurde weinig en ik word vaak weer teleurgesteld. Dan is het weer saai, geen leuke mensen, vermoeiend of heb ik toch geen zin om te daten en weer opnieuw mijn levensverhaal te moeten delen. Vooral dat laatste, dat je weer moet vertellen wie je bent, wat je doet, wat je belangrijk vindt in het leven, wat je graag doet in je vrije tijd. Niet te doen! Wat dat betreft zou het wel handig zijn als een jarenlange vriendschap opeens opbloeit tot een relatie, dan heb je dat allemaal niet. Ik was de apps zat en had alles verwijderd tot ik van de week toch weer kriebels kreeg. Nu staat het weer op mijn telefoon, heb geswiped totdat er een melding kwam dat er niemand meer was om te laten zien (dan swipe je dus echt veel) en verder gebeurt er weinig. Wel matches, nog geen gesprekken en ik ben het alweer zat. Zo gaat het dus. Altijd. Elke keer weer.

Mannen en Tinder
Oke mannen, er is een aantal dingen die ik niet zo goed snap en die wil ik toch even delen. Waarom maken jullie foto’s met een duckface? Heel apart en totaal niet nodig. Foto’s met een ontbloot bovenlichaam, gemaakt in een spiegel. Hou op met mij. Ik hoef niet te zien of je blokjes op je buik hebt, echt niet. Wat ik ook heel jammer vind zijn profielen zonder tekst. Gewoon niks, noppes, nada. Is het echt zo’n kleine moeite om gewoon een paar zinnen te typen? Dit maakt het zoveel leuker. Mannen die niks leuks hebben geschreven krijgen van mij dus al een kruisje. Zo snel kan het gaan. Ook foto’s waarop iemand hartstikke actief doet vind ik lastig. Snowboarden, skiën, bungeejumpen, bergklimmen. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Dit ligt overigens niet aan de mannen, maar meer aan het feit dat ik dan elke keer weer word geconfronteerd met het feit dat ik niks aan sport doe terwijl het wel echt nodig is. Verder zie ik veel foto’s van auto’s (leuk dat je een auto hebt), kinderen die niet van hen zijn (maar daar scoor je blijkbaar punten mee?), zonnebrillen (bedekt zo lekker de ogen) en vooral veel wazige foto’s (niet oke). Ik moet er wel om lachen hoor. Lekker loeren, kritisch zijn en af en toe een hartje geven. Waarschijnlijk zullen veel mannen bij mijn foto’s (of tekst) ook bepaalde gedachtes hebben die niet altijd positief zijn.

Conclusie
Ik zal altijd een haat-liefdeverhouding met datingapps hebben. Ik hoop heel erg dat ik iemand zal tegenkomen op werk, in een kroeg of gewoon random tijdens het boodschappen doen of een lange fietstocht (hallo romanticus). Tot die tijd zal ik af en toe lekker blijven swipen en klikken wanneer ik mij verveel of even behoefte heb aan een dosis vrijgezelle mannen op mijn beeldscherm. Ik neem het allemaal niet te serieus. Het komt wanneer het komt.

Hoe denken jullie over datingapps? Heb je er goede of slechte ervaringen mee? Laat het weten in de comments. Ik ben benieuwd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.