Hallo witte media

Tijd voor verandering nietwaar? Neutraal zijn is geen optie meer. Het naast je neerleggen is geen optie meer. Het is tijd voor meer kleur en diversiteit in de media. Programmamakers, hoofd- en eindredacteuren, presentatoren, filmmakers, acteurs, journalisten. Het is tijd voor gelijke kansen voor iedereen, een bredere blik en het loslaten van beperkte kaders. Er moeten zowel voor- als achter de schermen mensen werken met allerlei verschillende (etnische) achtergronden. Voor een betere afspiegeling van de maatschappij op tv en in tijdschriften. Niet alleen omdat iedereen gezien en gehoord moet worden, maar ook omdat een cultureel diverse groep mensen zorgt voor een beter eindproduct. In dit geval dus een programma, film of een magazine.

Er speelt veel in ons land als het gaat om racisme, discriminatie en ongelijkheid. Men spreekt zich uit, problemen worden aangekaart, demonstraties vonden en vinden plaats om aandacht te vragen voor zwarte mensen en mensen van kleur. Het is niet dat dit uit het niets komt hè jongens. Al jaren wordt dit aangekaart, al jaren vragen mensen hier aandacht voor. Alleen nu wordt het ook opgepakt door mainstream media en de politiek. Nu zien ook zij in dat er iets moet gebeuren. Hè hè, eindelijk. Dat gevoel heb ik. In 2013 schreef ik al eens een artikel op mijn oude blog over het gemis van kleur en diversiteit in de media en kaartte ik aan dat er te weinig aandacht is voor de gekleurde vrouw in Nederland. Maar goed dat was vanuit mijn kleine kamertje, in een artikel op mijn site die werd bezocht door niet meer dan 30 mensen. Het is nu grootser, breder en ik hoop dat men dit niet ziet als een hype die overwaait.

De afgelopen dagen zijn bij verschillende talkshows mensen van kleur uitgenodigd en ook in (online)magazines deden mensen hun verhaal. Voornamelijk gericht op het laten zien en horen wat hun ervaringen zijn met betrekking tot racisme en discriminatie. Ik snap dat dit wordt gedaan, maar voor zwarte mensen en mensen van kleur is het emotioneel vermoeiend om telkens traumatische ervaringen te delen. Pijnlijke en kwetsende ervaringen te moeten vertellen. Daarnaast bekruipt mij telkens het gevoel dat dit vanuit redacties wordt gedaan om witte mensen te overtuigen dat er daadwerkelijk sprake is van institutioneel racisme, ongelijkheid en discriminatie. Alsof men dit moet bewijzen aan mensen die dit zelf niet meemaken. Er is ook nog zoiets als zelfeducatie. Waarom moeten zwarte mensen en mensen van kleur gaan onderwijzen? Er zijn meer dan genoeg websites, boeken, rapporten, series, documentaires te vinden waarin alles heel goed wordt uitgelegd. Vaak ook nog door experts die hierin geschoold zijn.

En wanneer deze verhalen dan worden verteld in programma’s, magazines, op internet (ervaringen met racisme) zijn de reacties vaak niet mals op social media. Het valt mij sowieso op dat er voornamelijk vanuit een wit publiek gereageerd wordt (jup, ik ben een loerder). Mijn vraag is dan ook, voor wie worden die programma’s en tijdschriften gemaakt? Wie is jullie doelgroep? En waarom hebben jullie geen breder publiek? Zijn dit vragen die een redactie stelt, wordt dit besproken? Doen redacties aan zelfreflectie?

Een mooi voorbeeld vind ik Miss Nederland. Er kwam een foto voorbij op Instagram waarin de finalisten voor dit jaar te zien zijn. Je raadt het al, voornamelijk witte meiden. Er kwamen reacties op die post waarin werd aangegeven dat het anno 2020 wel bijzonder is dat de groep totaal niet divers is. Vervolgens reageerden de organisatoren daarop met opmerkingen als ‘meiden van kleur melden zich niet aan helaas’, ‘hopelijk volgend jaar beter’. Maar dit soort opmerkingen vind ik kwalijk. Alsof het alleen aan de ander ligt terwijl je er zelf ook schuldig aan bent. Mijn reactie was als volgt…

“Slap excuus ‘ze melden zich niet aan/geven zich niet op’… logisch misschien als je totaal geen diversiteit ziet al die jaren, dan voel je je ook niet geroepen. Misschien even omdenken en in plaats van afwachten zelf actief op zoek gaan, die ‘eenzijdige, beperkte kaders’ loslaten. Er zijn genoeg knappe, slimme meiden en vrouwen te vinden met allemaal verschillende etnische achtergronden. Denk dat we zo een lijst kunnen maken voor jullie. Ik vind dit echt ongelofelijk anno 2020.”

Ik denk dat het belangrijk is dat men wat meer moeite wil doen om te zorgen voor een divers team. Of het nou gaat om Miss Nederland, een redactie bij een magazine/televisiezender, de Nederlanse filmindustrie, een onderwijsinstelling of ander bedrijf. Zoek verder dan je eigen netwerk en standaard kringen, ga niet alleen op zoek naar mensen waar jij je mee kunt identificeren en schrijf mensen niet meteen af wanneer zij niet alle standaard eisen kunnen aftikken. Kijk niet alleen of iemand binnen het ‘profiel’ past want wellicht kan iemand ook van toegevoegde waarde zijn wanneer diegene in eerste instantie niet in het plaatje past. Organiseer ook diversiteitstrainingen zodat het team een bredere kijk krijgt op de samenleving en leert over racisme en ongelijkheid. In plaats van afwachten kan men zelf meer actie ondernemen.

Zien doet geloven. Kinderen (maar ook dertigers zoals ik) hebben voorbeelden nodig, mensen waar zij zich mee kunnen identificeren. Zodat zij in zichzelf gaan geloven en het vertrouwen krijgen dat zij dromen kunnen waarmaken.

Dream big, the sky is the limit zegt men. Je kunt alles bereiken wat je wil zegt men. Maar is dit ook zo voor zwarte mensen en mensen van kleur?

Ik wil afsluiten met dat we allemaal leren in deze periode. Ook ik wil meer leren. Over onze geschiedenis, de verschillen, waarom deze verschillen er zijn en hoe wij dit samen kunnen veranderen. It takes two to tango. Laat dit geen hype zijn, laat dit niet overwaaien. Het is tijd voor verandering.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.